Instancja

Obszar Instancja to to, co ta instalacja mówi o sobie. Otwiera go jedno uprawnienie, instance:update, nadawane w zakresie całej instalacji i celowo nieobecne w dostarczanym szablonie manager: prowadzenie aktywności to co innego niż prowadzenie instalacji, w której ta aktywność działa.

Cztery zakładki.

Ustawienia

Dwa z tych ustawień są decyzjami, a nie preferencjami, i ekran mówi to wprost. Pozwolenie na usunięcie własnego konta jest najpierw prawem z zakresu ochrony danych, a dopiero potem funkcją; jeśli je zamykasz, zrób to świadomie. Ocenianie przez usługi, których ta instalacja nie prowadzi, oznacza, że czyjeś zgłoszenie jedzie do strony trzeciej. Dopóki jest wyłączone, żadne takie zadanie nie jest wydawane, a praca czeka w kolejce — włączysz je później i nic nie stracisz. To właśnie włączenie musi uwzględnić polityka prywatności. Dokąd te usługi mogą sięgać, opisują Zasoby zewnętrzne.

Wprowadzenie na stronie głównej

Czym jest oprogramowanie — nad tym, czym jest instalacja. Otwiera stronę główną osobie niezalogowanej, a twoja własna strona powitalna rysuje się zaraz pod spodem. Wyłącz je, a zostanie sam dokument.

Podróżuje przełącznik, nie treść. Nagłówek, zdanie, dwa odnośniki i rysunek należą do Clienta i tłumaczą się razem z resztą jego interfejsu; ta instalacja przechowuje ustawienie i ani jednego słowa. Uczelnia, która chce powiedzieć coś innego, mówi to w swojej stronie powitalnej, a nie przez edycję tego — i dlatego wprowadzenie jest domyślnie włączone: instalacja, która nie opublikowała strony powitalnej, witałaby odwiedzającego pustą stroną.

Wskazanie dostawcy ekranom logowania i rejestracji

Dwie listy, każda z pozycją Brak i każdym logowaniem zewnętrznym, które ta instalacja obecnie przyjmuje. Wybierz jedno, a ten ekran przestaje się rysować: przeglądarka idzie do dostawcy i wraca zalogowana. Tego chce instalacja, w której wszystkie konta pochodzą z jednego katalogu — bo inaczej ekran logowania jest stroną z jednym przyciskiem.

To dwa ustawienia, a nie jedno, bo odpowiedzi bywają różne. Uczelnia może brać z katalogu każde logowanie i nadal prowadzić własne rejestracje albo przyjmować kilka dróg wejścia i tylko nowe osoby odsyłać do katalogu.

Na ekranie rejestracji ?admin=true nie otwiera rejestracji. Gasi tylko przekierowanie; zobaczysz wtedy to, co mówi Przyjmuj rejestracje lokalne, czyli na takiej instalacji odmowę.

Pod ustawieniami są klucze dostępu: nazwane sekrety, które ta instalacja przechowuje dla usług, z którymi rozmawia. Są tylko do zapisu. Nic na tej stronie nie odczyta klucza z powrotem, więc ekran mówi tylko, które są ustawione i kiedy, i proponuje podmianę; zapisz pustą wartość, a klucz zniknie.

Znak

Własne logo instalacji, a dla instytucji, której znak słowny różni się między językami — po jednym na język. Język bez własnego znaku używa domyślnego; instalacja bez żadnego pokazuje zastępczy znak dostarczany z oprogramowaniem, który wygląda na zastępczy.

Wygląd

Zamknięty zestaw kolorów i krój pisma — nie dowolny CSS. Tylko zamknięty zestaw da się utrzymać czytelnym na wszystkich ekranach i tylko taki da się walidować.

Piętnaście kluczy koloru, każdy podawany dla obu schematów, jasnego i ciemnego, w trzech grupach:

• Marka — kolor główny, uzupełniający, akcent i linki. Po jednym heksie; z niego wylicza się dziesięć odcieni, których potrzebuje ekran, więc jedna wartość sięga bladego panelu, kreski i ciemnego tekstu na nim. link jest osobnym kluczem, bo w systemie identyfikacji wizualnej link ma zwykle inny odcień, a nie jaśniejszy kolor marki.
• Powierzchnie i tekst — tło strony, panele i karty, tekst, tekst drugorzędny, obramowania.
• Powłoka — nawigacja i pasek nad stroną dla niezalogowanych. Stany najechania i wyciszenia wyliczają się z nich.

Rozmiary, odstępy, zaokrąglenia i kolory statusów należą do produktu i ich nie zmienisz. Zielona zła odpowiedź jest defektem, a nie preferencją, i żadna walidacja by tego nie złapała, bo każdy heks jest formalnie poprawny.

Krój to fontFamily i fontFamilyHeadings, takie same w obu schematach. Rodzina jest albo jedną z czterech nazw rodzajowych — system-ui, sans-serif, serif, monospace — albo taką, dla której ta instalacja przechowuje plik. Cokolwiek innego rozwinęłoby się do tego, co akurat ma maszyna czytelnika, a to nie jest motyw.

Pliki kroju wgrywasz jako WOFF2, a serwuje je ta instalacja; nic nie jest pobierane z cudzego serwera. Wgrywasz i deklarujesz w dwóch krokach, bo to dwa fakty: plik jest przechowany, a motyw mówi, czym rysować. Grubość i odmiana są odczytywane z nazwy pliku tam, gdzie ta je podaje — example-700-italic.woff2.

Zapis tworzy plik motywu i publikuje go. To ten sam dokument, który operator może napisać ręcznie i położyć w katalogu prekonfiguracji — dlatego zakładka oferuje wczytaj plik motywu, pobierz go i wycofaj motyw. Obowiązuje jeden motyw i ten jeden pobierzesz.

Dokumenty

Sześć dokumentów publikowanych przez instalację, każdy w tylu językach, ile napiszesz: strona powitalna, strona główna po zalogowaniu, regulamin, polityka prywatności, informacja o ciasteczkach i deklaracja dostępności.

Dokument istnieje wtedy i tylko wtedy, gdy jest opublikowany — nie ma osobnej flagi. Każdy rodzaj ma historię, a język bez własnego tekstu wraca do domyślnego. Jedyny załącznik, na który taki dokument może wskazać, to własny znak instalacji, pod ustaloną nazwą.

Czym zajmuje się administrator

Wszystko powyżej konfiguruje się z wnętrza aplikacji. Postawienie instalacji, kopie zapasowe, aktualizacja i prekonfiguracja czegokolwiek z tego, zanim ktoś kliknie na ekranie, to Instalacja i utrzymanie.