Kopiowanie i import

Skopiować możesz aktywność, rundę albo zadanie, a wszystkie trzy robi to samo okno. Za każdym razem mówi ono, co jedzie, a co nie, zanim zatwierdzisz.

Kopia jest kształtem, a nie historią

Żadna kopia nie zabiera zgłoszeń, wyników ani niczyich praw. O to właśnie chodzi, a okno mówi to od razu — nie dowiesz się o tym dopiero w następnym semestrze.

Skopiuj aktywność na nową edycję

Z listy aktywności: skopiuj na nową edycję. Podajesz własną nazwę i mówisz, kiedy zaczyna się pierwsza runda.

Kopia zabiera rundy, zadania i ustawienia.
Nie zabiera niczego, co się wydarzyło: żadnych zgłoszeń, wyników ani niczyich praw.
Każda data przesuwa się tak, żeby pierwsza runda zaczęła się wtedy, kiedy powiesz.
Powstaje nieopublikowana. Nic się nie otworzy i nikt poza tobą jej nie zobaczy, dopóki jej nie opublikujesz.

Skopiuj rundę

Z serii: skopiuj tę rundę. Wybierasz, do której aktywności trafi — łącznie z tą samą, i tak właśnie robi się drugi termin tej samej rundy.

Kopia zabiera zadania podpięte do rundy, ich przypięte wersje i ustawienia, daty rankingu, ważność oraz adresy, z których wolno się do niej dostać.
Powstaje zamknięta i nie trzyma niczyjej pracy: żadnych zgłoszeń, wyników, niczego ogłoszonego.
Zadania są własnością biblioteki. Kopia wskazuje na te same, zamiast je duplikować.
Gdy slug zadania jest w aktywności docelowej zajęty, kopia dostaje wolny.

Zarchiwizowanych aktywności nie ma na liście docelowych, bo Server ich nie przyjmie.

Zduplikuj zadanie

Z biblioteki: duplikuj.

Kopia zabiera wyłącznie najnowszą wersję — jej treść, pliki i paczkę.
Historia nie jedzie: notatki o zmianach, które tej kopii nigdy się nie przydarzyły, byłyby cudzą przeszłością.
Powstaje prywatna i twoja, czymkolwiek był oryginał, i nie jest nigdzie podpięta. Jej slug wywodzi się ze sluga oryginału.

Wyeksportuj do pliku i importuj z pliku przenoszą tę samą definicję kopii między instalacjami. Paczka wymiany to zip z manifestem i każdym bajtem nazwanym własną sumą kontrolną; może nią być zadanie, runda albo cała aktywność.

Nic w środku nie jest wskazywane identyfikatorem — podpięcie nazywa swoje zadanie slugiem z samej paczki, bo identyfikator nie znaczy nic w innej instalacji. Rysunek wspólny dla dwóch zadań leży tam raz.

Co jedzie, a co nie

Dokładnie to, co zabiera kopia, bez tego, co należy do instalacji. Nigdy: zgłoszenia, wyniki, pytania, nadania, zapisy, grupy, hasło zapisu, to czy było opublikowane lub zarchiwizowane, stan rundy oraz właściciel zadania i lista udostępnień.

Dwa wyjątki nie wypadają, tylko jadą inaczej:

Przypięta wersja nie jedzie. Identyfikator wersji należy do instalacji eksportującej, a paczka i tak zawiera jedną wersję — więc importer przypina do tej, która przyjechała.
Dokumenty aktywności jadą — regulamin i strony wejściowe, najnowsza wersja na język. Regulamin kursu jest częścią jego kształtu.

Zaimportowana aktywność jest opublikowana od razu, inaczej niż kopia. Publikacja nie jedzie w paczce, a import o nią nie pyta: nowa aktywność powstaje opublikowana i tak samo powstaje ta z importu. Lista wylicza jej stan z dat, zamiast pokazywać W przygotowaniu, a rundy otworzą się w terminach, które import wyliczył z podanej przez ciebie daty startu. Jeżeli chcesz ją najpierw przejrzeć, kliknij Cofnij publikację.

Import ma dwa kroki, a pierwszy nie zapisuje niczego

Otwórz archiwum, a dostaniesz plan: które zadania są nowe, które są już tutaj i co do których paczka i twoja biblioteka się nie zgadzają. Slug, który pasuje przy innych bajtach, jest pytaniem, nigdy cichym podstawieniem — podpięcie cudzego zadanie-1 do zaimportowanej rundy postawiłoby całemu rocznikowi nie tę pracę, a żaden ekran by potem tego nie powiedział.

Paczka z aktywnością pyta o slug i datę startu, zanim cokolwiek zostanie zapisane, z tego samego powodu, dla którego pyta kopia: import, który po cichu zachowałby terminy z zeszłego semestru, jest awarią, której ta funkcja ma zapobiegać.

Czytnik odmawia plikowi, który nie jest zipem, archiwum bez żadnego z dwóch opisów, manifestowi, którego nie umie sparsować, formatowi, którego nie zna, i manifestowi wymieniającemu plik, którego w archiwum nie ma.

Każdy plik jest sprawdzany z własną sumą kontrolną, w drugim kroku, zanim jego bajty gdziekolwiek pojadą. Sam zip tego nie załatwia: przekręcony bajt w zapisanym wpisie rozpakowuje się czysto i bez słowa, a łapie to wyłącznie suma kontrolna.

Czytnik przyjmuje też eksport z ZawodyWeb. Najpierw konwertuje go na paczkę wymiany, więc dalej wszystko idzie tą samą ścieżką, a to, czego konwersja nie umiała przenieść, zobaczysz, zanim zatwierdzisz.

Ograniczenie rozmiaru

Wszystko przechodzi przez pamięć przeglądarki. Przy paczce powyżej 64 MB dostajesz ostrzeżenie; powyżej 256 MB zostaje ona odrzucona, a ekran wymienia najcięższe zadania — eksportuj wtedy rundami.

Import z innego sędziego

Zadania możesz też ściągnąć z usługi, której ta instalacja nie prowadzi — dziś z archiwum UVa. To Zasoby zewnętrzne i jest to wyłączone, dopóki ktoś z instance:update tego nie włączy.